De ongelooflijk belangrijke gele banaan

Er bestaan veel gele dingen in de wereld, maar misschien is geen enkel geel ding zo beroemd, mysterieus en tegelijkertijd normaal als de banaan. Overal waar mensen komen, bestaan bananen. In supermarkten liggen ze in enorme stapels alsof ze de koningen van de fruitafdeling zijn. Soms zijn ze nog een beetje groen, soms perfect geel, en soms hebben ze van die bruine stippen waardoor iedereen ineens doet alsof de banaan gevaarlijk is geworden, terwijl hij eigenlijk juist zoeter wordt.

De banaan heeft een bijzonder leven. Eerst hangt hij ergens aan een boom in een warm land waar het heet is en waar waarschijnlijk iemand in korte broek rondloopt tussen grote bladeren. Daarna reist hij duizenden kilometers in dozen, vrachtwagens, schepen en winkels om uiteindelijk terecht te komen in de rugzak van een leerling die hem drie dagen vergeet op te eten. Dat is eigenlijk best tragisch als je erover nadenkt.

Gele bananen hebben ook een vreemde sociale kracht. Mensen vertrouwen een banaan automatisch. Als iemand een appel eet, denkt niemand ergens over na. Maar als iemand rustig een banaan pelt, lijkt het alsof die persoon controle heeft over het leven. Sporters eten bananen. Wandelaars eten bananen. Mensen die zeggen dat ze gezond bezig zijn, eten bananen terwijl ze tegelijkertijd een pak koekjes kopen.

Er bestaan ook enorm veel discussies over hoe een banaan gegeten moet worden. Sommige mensen breken eerst kleine stukjes af. Andere mensen nemen meteen grote happen alsof ze haast hebben. Er zijn zelfs mensen die bananen op brood doen. Dat klinkt misschien normaal, maar als je er echt lang over nadenkt, is het best vreemd dat iemand denkt: “Weet je wat dit brood nodig heeft? Een slap geel stuk fruit.”

De kleur geel speelt natuurlijk een enorme rol. Stel je voor dat bananen paars waren. Dan zou niemand ze vertrouwen. Geel geeft een soort vriendelijke uitstraling. Het is dezelfde kleur als zonlicht, rubberen eendjes, verkeershesjes en sommige schoolbussen. Geel probeert altijd aandacht te trekken zonder meteen agressief te worden zoals felrood.

Er zijn mensen die zeggen dat geel een vrolijke kleur is, maar dat hangt er sterk vanaf waar je naar kijkt. Een gele bloem? Vrolijk. Een gele regenplas op straat? Absoluut niet vrolijk. Toch heeft de banaan het voor elkaar gekregen om de reputatie van geel hoog te houden.

Bananen zijn ook vaak aanwezig in films en tekenfilms. Iemand glijdt uit over een bananenschil en iedereen moet lachen, terwijl dat in het echt waarschijnlijk enorm pijnlijk zou zijn. Toch blijft die grap bestaan. Dat betekent dat de banaan niet alleen fruit is, maar ook cultureel erfgoed.

Sommige mensen bewaren bananen in de koelkast. Andere mensen vinden dat verschrikkelijk. Er zijn families die hierover discussies hebben gehad die waarschijnlijk langer duurden dan nodig was. Er bestaan zelfs speciale houders voor bananen zodat ze geen bruine plekken krijgen. Dat betekent dat iemand ooit wakker werd en dacht: “De wereld heeft dringend een oplossing nodig voor hangende bananen.”

En eerlijk gezegd heeft die persoon misschien gelijk gehad.

De gele regenjas van oom Karel Marx

Mijn oom Karel had jarenlang dezelfde gele regenjas. Niet zomaar geel, maar extreem geel. Het soort geel dat je bijna kon horen. Wanneer hij de straat in liep tijdens regenachtig weer, leek het alsof er een wandelende markeerstift voorbij kwam.

Niemand wist precies waar die jas vandaan kwam. Oom Karel vertelde elke keer een ander verhaal. Soms zei hij dat hij de jas had gewonnen tijdens een viswedstrijd. Een andere keer beweerde hij dat hij hem had gekregen van een mysterieuze kapitein op een haven in Denemarken. Mijn moeder dacht gewoon dat hij hem ooit met korting had gekocht.

De regenjas was enorm groot. Veel te groot eigenlijk. Wanneer de wind hard waaide, blies de jas op alsof oom Karel elk moment kon opstijgen als een gigantische gele vlieger. Toch weigerde hij een nieuwe jas te kopen.

“Deze jas heeft karakter,” zei hij altijd.

Niemand wist precies wat dat betekende, maar hij zei het met zoveel overtuiging dat mensen gewoon knikten.

De jas had duizenden zakken. Echt overal zaten zakken. Kleine zakken, diepe zakken, verborgen zakken met ritsen die nauwelijks open gingen. Uit die zakken kwamen de vreemdste dingen tevoorschijn. Een halve stroopwafel. Een schroevendraaier. Een oude kassabon uit 2014. Soms zelfs een klein notitieboekje waarin alleen het woord “aardappelen” stond geschreven.

Op een dag gingen we wandelen langs het strand terwijl het hard regende. Iedereen droeg donkere jassen behalve oom Karel. Van grote afstand kon je hem al zien. Meeuwen vlogen soms verschrikt op alsof ze dachten dat er een gigantische gele vis aankwam.

Tijdens de wandeling begon oom Karel ineens uitgebreid te praten over regen. Volgens hem werd regen onderschat.

“Zonder regen,” zei hij ernstig, “zou alles stoffig zijn.”

Daar had hij technisch gezien gelijk in, maar toch voelde het alsof hij een enorm geheim probeerde te onthullen.

Daarna vertelde hij dat regen eigenlijk gewoon wolken waren die “te vol zaten”. Hij sprak erover alsof wolken levende wezens waren die soms emotioneel werden en daarom besloten water naar beneden te gooien.

Niemand wist hoe daarop gereageerd moest worden.

Later stopten we bij een frietkraam. Oom Karel bestelde een enorme portie friet en at die terwijl de regen op zijn capuchon tikte. Een klein kind wees naar hem en zei: “Mama, die man lijkt op een banaan met schoenen.”

Oom Karel hoorde het en begon keihard te lachen. Hij vond het waarschijnlijk het grootste compliment van zijn leven.

... menu